Bölüm 5 : Beyaz Işık

Günlerce kimseye bebeğimden bahsetmedim. Zarfı ve içindeki kağıdı geri dönüşüm kutusuna atıp kurtuldum. Bu gerçek şimdi yalnızca rahmimdeydi. Fakat kalbime işlemesi uzun sürmedi.

İlk birkaç gün kürtaj yaptırmayı düşündüm. Bunun için doktor araştırdım. Ailemin ve Serhan’ın haberi olmadan ufak bir operasyonla bu beklenmeyen misafirden kurtulmam gerektiğine inandım. Zaten Serhan’a “hamileyim” desem yüreğine iner. O da en az benim kadar istemez ve onun “aldırmalısın” demesi, benim düşüncelerimden daha fazla canımı yakar. Bu yüzden kürtaja karar verirsem, asla bu hamilelikten haberi olmayacak.

Bir haftanın sonunda randevu almayı başardım. Bu bebeği istemiyordum. Serhan yanımda yokken hamilelik sürecini geçiremezdim!

Hastaneye oldukça emin adımlarla girip, yine aynı emin adımlarla da geri çıktım. Yapamadım. Doktorun odasına kadar bile gidemedim.

Bebeğimden vazgeçemezdim. Fakat Serhan öğrenene kadar aileme ya da arkadaşlarıma söylemeyecektim.

Serhan’a bu haberi telefonda vermeyecek, geldiği vakit gözlerine bakarak söyleyecektim. Önceden her şeyi planlamayı seven beynim, haberi nasıl vereceğimin planını da hemencecik yaptı. Serhan, çocuğumuzdan neden vazgeçmememiz gerektiğini gözlerimde görmeliydi. Sonuçta bu ikimizin bebeğiydi, onu tek başıma yapmamıştım, değil mi?…

Bir Cevap Yazın

Önceki yazıyı okuyun:
Bölüm 4 : Mantık Hatası

Ertesi gün vakit kaybetmeden eczaneden hamilelik testi aldım. Daha önce bir kez Serhan’la şüpheye düşmüş ve birlikte yapmıştık. Testin negatif...

Kapat